شمارهٔ ۵۴۰
ن ناصر بخارایی
0
Altın Yaprak
روز و شب بودند زلف و روی تو با هم قرین
صبح روشن مدتی با شام تیره همنشین
مشک بی آهوی پر چینش که ماچین خوانده ایم
گر بدیدی باز خون گشتی ز غیرت مشک چین
آهوان شیرگیر نرگس مخمور او
می شد از خرمن گل صد برگ سنبل خوشه چین
روی داد آن ماه را تا شب نگردد گرد او
رأی شد خورشید را تا خوشه نبود در کمین
طره اش بستی گره با حلقه مار سیاه
گیسویش کردی رسن در گردن شیر عرین
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş