شمارهٔ ۵۸۷

خون دل هست اگر عزم شرابی داری جگری دارم اگر میل کبابی داری خانه دیده غم دیده تماشاگاهی ست هیچ در سر هوس گوشه آبی داری دوش در کوی تو رفتم سگ کویت گفتا بنه اینک سر و خشت ار سر خوابی داری مه نو پیش تو با حاجب او لاف زند چو غلامان مگر او را تو رکابی داری لب لعلت ز قدح خون جگر می نوشد تا نگویی که در آنجا می نابی داری ای می از عکس رخ یار گرفتی رنگی که چو گل خرمی و بوی گلابی داری طاعت خام مکن تا به سر خم ننهم آنچه ای گوشه نشین رخت ثوابی داری کار ناصر به عدم می کشد امروز طبیب چاره ای هست بگو هیچ جوابی داری