شمارهٔ ۶۱۵
ن ناصر بخارایی
0
Altın Yaprak
شب فراق تو دارم به ناله همدمییی
به روز هجر کنم با غم تو محرمییی
تو لذت غم عشق از دل بلاکش پرس
که تا نمرد ز غصه نیافت بی غمییی
چرا به گرد درت ره نمی دهد دل را
که هیچ از سگ کوی تو نیستش کمییی
کسان ز بهر پری بو نهند بر آتش
دل من است بر آتش برای آدمییی
مرا ز عشق تو در دل جراحتی ست کهنه
که درد تو کند آن را مدام مرهمییی
همیشه در خم ابروی توست چشم سیاه
چنانکه هندوی دزدی نشسته در کمییی
به خدمتت برسد گر بقا بود ناصر
بنای عمر ندارد دریغ محکمییی
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş