Gözlerinin Zembereğinde Aşk

-ne zaman Fırat gibi delirse dilim suyu susamış bir sel olurum yatağımda zılgıt dudaklarımda uçuktur hasret- bâkir bir vakit işliyor gözlerinin zembereğinde sükuta ermiş bir söz garip’e karşıt bir şiir ve ikinci yeni/şen bir dize gibi ak elleri aşka hamur tutmuş kızların mendireğinde gönlüm hangi kıyıya sefer eylese naaşımı taşırdı marş çığıran martı sağanakları günlüğümde nice gündelik satır katır ve deve yükünde onca hatıra dilim söylese de kalemim lal elimde yalnızlığım Türk dilinde yazılırken her dile aynı düşer acılarım zamansız biçimde şehirleri taşıyor memleket kuşları bir rüzgârın gamzelerinde gönlümün başkentine sırtlarında figan yaraları/ çığlıklar/ tonla yük buğday kırmızısı bir köyde yalnızken çınar ağacı fakir bir mezarın kubbesi olmayı ister de masum kimse duymamıştır cefayı garp’ın ve şark’ın uğurlu uğultusunda tellerinde aşk soluyan ozan nefesleri akşamları somun ekmek mübareği ezan sesleri ılgıt çiçeklerin doğurduğu tüyü bitmemiş bebek Anadolu’m İzmir’im, Artvin’im, Mardin’im ana kokulu çilenin kara toprağı Anadolu/dur dur yolcu diyen sevdalı dillerin solmaz sunağı şimdi bir çoban elindeyken türküler salınarak gelir Kaçkar kaval deliğindedir amansız Cudi kar dolusu patikaların susuşunda aşk iniltilerine özenir bir yanım bir yanım Sarıkamış’lar doğurur tek batında yüzünü gizlesen neye yarar sevgili ben hangi şehirde solusam nefesimi/ sen orasısındır!