Umutlu Bahçelerde Aşk İmzası

Alnının ortasına kondurduğum bu küçük öpücük ve gözlerindeki şükreden huzurun sesi ruhum deli ceylanların ayaklarına bağlı bir şey ben yalnızca aşkımın sesini dinlemekteyim tüm sesler uzağımda kalsa da vakt-i zamanda kalbimde coşkun ırmaklar gibi çağlamayı bilecek aşk bulutları çoğalacak üstümüze tüneyen göğün ılık yağmurlarda filizlenecek gönlümüzün çocukları yeniden yaşanılır olacak akşamdan sonra yıkık şehirler güvercinlerin uçuştuğu umutlu bahçelerde aşk imzası atılacak temelleri atılır gibi bir binanın onurla ve tutulacak güneşin oynaştığı masmavi gün sarısı çocuksu ellerimize seslenen oyunlarda kimsenin giremediği bir karanlıkken kalbinin sokakları kandilli gecelerde izi belirsiz bir çıkmazken gönlün istemezken hiçbir aşkı ve beklerken puslu bir belirsizliği ben yollarına dikildim herhangi bir akşamın seçilmişliğinde şaka gibi, rüya gibi, inanılmaz bir şey gibiydi başlangıcımız beklenilmeyen bir aşkı bu kadar beklenilir kılan nerede yaşadığını bile bilmediğin o muhteşem adam hayallerinde büyüyen o siyah beyaz görüntüsü ile alnının ortasında yaşamayı seçti rengarenk sevgilim yitirdiğimiz zamanlar yitik geçmiş ardımızda kalmış bir sağır oda yaşamak olabildiğince anlamlı ve güzel şarkılar kadar akıcı bir şey saklı dilimizin ucunda seni seviyorum… dedikten sonra kollarını dola boynuma o zaman kar erir, rüzgar ölür, yağmur diner bir mayıs baharı gibi dirilir aşk dudaklarımızda… Bir masalı gerçek kılan ve bir gerçeğe masal gibi bakılmasını sağlayan o fotoğraflarda, en eskimez görüntüsü ile ruhumuza seslenen ve içimizi titreten serseri bir çocuğun yüzüydü sevda!