Hezeyan

zamanın esrikliğinde savrulan gölgeler gibiyim ... güya her fecre uyanış geceden kalan hüznün karasına perde olacaktı sallantılı bir hayatın salıncağından düşme endişesi taşırken beynimi kemiriyor sanki bir hezeyan Nazım' ı anıyorum işte tam bu an 'yumuşak beyaz kıvrılışlarıyla beynime giren kurdu çürük bir diş çeker gibi söktüm ! epeyce ter döktüm ! bu sonuncusuydu bir daha olmayacak ! ' ...N.Hikmet . bende dilerdim bir daha olmayacak bu sonuncusuydu ...diyebilmeyi ne yana dönsem yüreği taşlaşmış bir yığın insan kalıntısı yüzlere kazınan kimin artığı bilinmez gözlerde silik gölgeler heder olan bir ömürden arta kalan ansızın gelip yüreğe çöreklenen bu sızı bilen var mı ? kimden yâdigar...