Afakî İntihar

segâh makamında bir figanı taşırken rüzgâr kulaklara afakî bir çağrıdır ruhunun derinliklerinden gelen üzerine örtmek istediğin her ne varsa elinde sarıp sarmalarken sığınırsın acizliğine engel olamaz... ağlarsın ihanete uğramış yürekler adına bir çizik atarsın sol yanına bir çizik... bir çizik daha kanarsın acizliğinden sığındığın her kol koparda düşer yanı başına anlayanın olmaz ağlayanın da... bir adaptasyon sorunudur belki yaşadığın ya dünya sana ters dönmekte ya sen dünyaya ters akan asi bir nehirsin... kırıp birer birer verirler avucuna senden çaldıkları ümitleri bir yürek dolusu kırılmışlığın üstünü yine çirkef maskelerle örtersin neşterlenen bileklerden önce yüreğinden kanlar sızarda aldıranın olmaz ve deli bir cesaret bürür gözlerini intiharına hazırlanan her korkak yürek gibi