Azâb

nasıl yansıyorsa güneşten ziyâ öyle kalmalı idi gözlerde hafî efsun yüreğinin denizine düşmüş yakamozun titreyen parıltısında gizlenmiş korkularım biten bir cümle artık söylenmesi gereken meyyalken öze dönmeye menzilinden esen bir karayel yüze çarpan bıçak kesiği acıtan ... karanfilleri savurmanın anıdır bir ölü renginde her şey olmadı ; bir yağmur yağmalı gözlerden ... / cenazesi ortada kalan bir aşk bu kılınası namazı bir türlü kılınamayan / her şafak sökülüşünde ilmek ilmek sökülüyorum tebessüm artığı güneş gecenin döşüne vururken sanma ki ; istemekteyim kurtulmak bu azaptan sinemde toprağa gömerken bizi lehte yada aleyhte ne önemi var sözlerin inciler dökülmüşken sedefinden seyirdir … suskunluğa dik duruşum fikrim ... zikrim... say ki ; bir âb-ı hayat azâb-ı ateşin hangi su hangi okyanus söndürür ...