Muhacir Ruh

telaffuzu yanlış hayata gark edilmiş muhacir bir ruhun ufuk çizgisi alabildiğine uzaktayken bir gemi yanaşır Üsküdar limanına bellidir ya gideceği bütün dert yükünü boşaltır limana işte tam bu anda ... yüreğime tünemiş gri bir hüzün bulutu olur olmaz anlarda isterik ağlama nöbetinde salıveriyor kendini Marmara'nın gözleri önüne dayanabilirdim belki ; bu karanlık dehlizin ucu parlasaydı ışığa cinaslı bir ruha her cümlemin sonuna kilitlenen soru işaretinden kiri pasına karışmış bir pervasızlık akıyor ayak dibime içimdeki sahipsiz yakarışlar bir martı çığlığına bulaşmışçasına yırtıyor kulaklarımı ve her kanat çırpışında üzerime dökülen bu sahipsizlik acıtıyor canımı... " güneşinden geçtim... " Üsküdar sen bari yapma !!! bugün sana geldim diye mi bulutlusun… ya bu umutsuzluk Şimdi gardımızı alıp hayata Fethi Paşa yokuşuna çıkmak vardı ya… derman yok gönlümün dizlerinde...