Şair Sustu

sustu şair şiirler sustu hor bakıyorsa kalem parmağa susmalıydı belki oysa ne çok anlatacak şey vardı çocuklara o gözleri bahar çocuklara güvercinler vuruluyor arka bahçende kurşunun elinde adresi yılanlar sokuyorsa düşlerini nevruz ateşine har olur mu şiirler bağır bağırabildiğince dipsiz kuyulara geceler dilsiz, duvarlar sağırsa kim duyar seni sus şair sus susmalısın belki hançerde kurumuş kan var kanda ihanetin parmak izi ağıtla karılıyorsa kınalar ah şair ah dikiş atar bu yaralar alıcı kuş gibi döner durur kara yazgı kaç başı götürür bumerang uzaklarda bir ana ağlar bir ananın gelini ağlar kan yağar duvaklara onca mezar nereye sığar şair onca mezar nereye sığar yürekler yangın yeri hangi dağın karı söndürür bu ateşi namlunun gölgesinde büyüyorsa çocuklar sus şair sus susmalısın belki tetikle parmak arasına sıkışmış kardeşlik ve yer altında sızım sızımsa kemikler toprak kana doymuşsa, kusuyorsa fazlasını ay tutulmuşsa ve yıldızlar şakır şakır dökülürse dehşetinden siper olamıyorsa ölüme şiirler sus şair sus susmalısın belki nasıl anlatılır gözleri bahar çocuklara ölümün üstünü kapatmaz bu şiirler sandıktan taşan kanlı gömlekler anaların bağrındaki taş gibi sus şair sus susmalısın belki... ...ve şair sustu sustu şiirler hor bakıyorsa kalem parmağa haykırmalıydı belki