Yenilmişler İçin 1. Parça

gene mahzunuz muhip! onlar sevindi sallantılı aşklar şakırdar yerkürenin kulağında başarı tanrısı beton akıllara hükmünü bildirdi Spartakus değil, işte gene Sparta kazandı biz, büyüyen kiplerin tanrıları “ve cümle yitikler, mağlûplar, mahzunlar” Bir meyhaneyi bile haneye çeviremeyiz artık ey akşamın son çocukları, sonsuz ormanlara kaybolan okşayış ve sonrasız sulara susayan Cravan’ların akşamı ismiyle çağrılanların son kafilesi mi duruyor gölgenizde şairlerin atası son defa mı bakıyor arkasına “ruhlara tutunup dil dökmeye çalışırken Eurydice” mülkiyetin erdemi mi çalar yakınlıkların kapısını ey rintlerin son akşam yemeğine yetiştirilen Karısı’nın Hırsız’ı işte gene cumhuriyetin alfabesiyle dolanırız yenilginin kalbine işte gene onlarsızız: Mişkin, Peçorin, belki Onyegin ey bizi büyüten imge! ulu değil ulur gibi eziliyor r kardan adamların ilk a şapkası: aksan konfeksiyon ey Ahmet’in, Arthur’un, Nazım’ın ve Baba’nın yırtıldığı an gene yenildik muhip! onlar kazandı bizim için yitik Dutchman’di, çok söylemiştik, uçardı biz uçardık esrimenin bin türlüsüyle; kahvaltıda bile o ülkeden mi gelmiştik, sevişirdik düşağacının altında hoyrat akşamüstlerinde, Erzincan’a giderken Fahriye ve bir yerden bir yere giderken bile sevişmenin bin türlüsüyle zaten bizim bir yerden bir yere gitmemizin adıydı Cemal ve Edip’di en iyi yol arkadaşı yazıyla; mektuplarımız yanlış zarflara konulurdu ve hep topuğumuzdan vurulurduk nedense bir hal midir yiten ve gidiş sıfır ve artık hiçbir çocuk ağız tadıyla okuldan kaçmıyorsa, inmiştir üstümüze tam dört yüz darbe inmiştir high-tech felci inimize “ve cümle yitikler, mağlûplar, mahzunlar” Muhip! onların elinde