Aramak için en az iki harf yaz.
Şair, yazar, tiyatro ve sinema oyuncusu, yönetmen, gazeteci. İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi ve Marmara Üniversitesi Basın Yayın Yüksek Okulu’nda okuyan Orhan Alkaya, günlük gazetelerde ve dergilerde değişik sanat disiplinleri üzerine eleştiri yazıları, siyasi makaleler, denemeler yazdı. Şehir Tiyatroları’nda oyunculuk ve yönetmenlik görevlerinde bulundu. 12 Eylül Darbesi sürecinde 1402 sayılı sıkıyönetim kanunu ile görevden alınan binlerce kamu görevlisi arasında yer aldı. Sanatçı; ansiklopedi yazarlığı, gazetecilik, editörlük, danışmanlık dışında, sinema filmleri de çevirdi. Alkaya'nın basılmış 6 kitabı bulunmaktadır. Sanatçı, 8 Ocak 2008 tarihinde İBB Şehir Tiyatroları Genel Sanat Yönetmenliği'ne getirildi, 29 Mayıs 2009 tarihinde görevden alındı. Türkiyenin reyting rekorları kıran Kanal D dizisi 'Öyle Bir Geçer Zaman ki' adlı dizide Hikmet Karcı'yı canlandırdı.
-I- aşkın atasözleriyle bayağılaşmış esrik dehlizler kara gülüşün ağısı, unutkan inanış…
eksiltin beni hayatınızdan gövdemden aşağı kurşun ve kalemle bir çizik atın yalnızlığıma dönmek istiyorum bugün ilk keşfettiğim günkü kadar bakir…
yalnız bir hata mı, sarsak adımlarıyla hayatı yürür hayat da yürür, dil ağır prangasıyla sürüklerken hayatı kuytu bir gül yaprağına sinmiştir, ne gam söz eksilmeseydi, yangın nered…
Zamanın kıyısız gemisinde yanlış fotoğraflarım yoktur Yanmış fotoğraflarım yoktur zamanın pişman gemisinde Akşamı tırmalayan huzursuzluk bin yıl arkamdan gelir Kim gördü? Yalnız bi…
hatalarımızı çıkarsak geriye ne kalır hayatımızdan dokunulmuş yerlerimizde soğuyan sevinçli yaşamlar mı hiç solmayan çiçeği görmüş müdür hai-kai ustaları ve dikenlerini içine büyüt…
sakin bir dalganın ayakizleriyle koyulur yola ipucu avcıları, cehennem eskitmiş dedektifler, orospular bir fotoğrafın koynundan yeni çıkmış aşk tazeleri…
dökülen geceydi, ses dile getirişten çok nedir gecede - ve gelen daima nadir bulunan kimdi her gelişte…
bir akşamüstü bütün ağaçlarını hışırdayarak dolaştığım sokak aralarında tutkularınıza benzeyen gözyaşlarınız ıslattı gömleğimi…
ölümün uzun atları götürürdü şairi sonsuzluğun rahmine; hüznün gölgesini silerken kendi ateşiyle dans eder gece sarhoş bir rüzgar genişletiyor yangını…
erken kalkın hanımlar, beyler vaktidir, uzatmayın boş yere kaç kere yazıldı kimbilir, karnaval yeri değildir dünya, ne de sevecen…
acının gri saatlerinde yüzüyle gelirdi ansızın ve kanatlarına sığındığım bir gökyüzüydü, yangınlardan kalan çocukluğumdu, başka şeylerim, hüznün geniş kültü…
çocuktum, zamanım çoktu, ölmeyecektim başımı kitaplara sokup yürüdüğüm yollarda kimi Peçorin, kimi ansızın sarsılırdı iklim hiçbir düellodan kaçmadığım o eşsiz yıllarda…
Nazlı’ya bir şeyi ilk defa sever gibi ayın tutulduğu her yerde ilk ay tutulması belki…
bana yorgun, yoksul akşamlar verdin sevincinde uzadı boynum hep o bilinmez yere dinmeyen yağmurlardı, bir bulut kesimiydi dudakların sen mi götürdün, yoksa ben nasıl geldim o bilin…
ölü şairler geçiyordu uzun ırmağımdan seyrelen sesleriyle hepsi benden bir zerre ve ben onlardan yekûn bir şaşkınlık, işte…
15 / 29 gösteriliyor
Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.
