Terkediş

Ben seni böyle bir gecede terkettim. Seni terkettim. Önce adını. Kitaplarını.Çiçeklerini. Ellerini en sonra. Senin için şehrin lacivert gecelerini de terkettim.Banklarını ateşe verip,içime düşen kora üfledim. Çoğaldı yangınım.Ellerimi uzatıp dokunamadığım gözyaşlarını. Gül bahçelerine sığınan iyiliğini. Terkettim. Çünkü, bitti artık akşam üzerleri. 18.15 vapuru battı gözümün sığ sularında. Son yolcularını gömdü atıklar arasına. Seni de... Ben seni böyle bir gecede terkettim. Kedilerle konuşarak ve sonsuzluğa dikerek bakışlarımı. Otomobillere vurarak, camları kırarak ve sığınarak yalnızlığımın kollarına. Daha da sarıldım sensizliğe seni tüketmelere. Çünkü sen,bendeki sen değildin.Ben, öldürdüm böyle bir gecede seninle olan dakikaları.Şehrin bütün ışıklarını.Ateş toplarını.Kaldırımlarını kırdım sokakların. Yollarını deşeledim. Dert döşediğim caddelerde seni terketmenin muhasebesini yaptım. Araba lastiklerine uladım düşüncelerimi... Ve ben seni terkettim.