شمارهٔ ۶ - گلبرگ
ر رهی معیری
0
Altın Yaprak
ز خون رنگین بود چون لاله دامانی که من دارم
بود صدپاره همچون گل گریبانی که من دارم
مپرس ای هم نشین احوال زار من که چون زلفش که چون زلفش
پریشان گردی از حال پریشانی که من دارم که من دارم
ندارد صبح روشن روی خندانی که او دارد که او دارد
ندارد ابر نیسان چشم گریانی که من دارم که من دارم
غم عشق تو هر دم آتشی در دل برافروزد
بسوزد خانه را ناخوانده مهمانی که من دارم
رهی از موج گیسویی دلم چون اشک می ریزد
به مویی بسته امشب رشته جانی رشته جانی که من دارم
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş