Dudaklarıma Sus Payı Bırak Lelia...

Lelia ! Bu sana yazdığım dokuzuncu kitap sekiz yüz kırk yedinci şiir ki sen hala sana yazdığımı bilmiyorsun ve kim yüreğimdeki resim, avucumda sakladığım isim görmüyorsun... Lelia ! Her seferinde bu son, kalmadı artık tek cümlelik nefesim ve öleceğim diyorum ama gözlerim açık kalacak diye ölemiyorum. Kabul, üç kuruşluk şiirler yazıyorum imla kurallarından habersiz, derinlikten mahrum ama sana yazıyorum Lelia bilsen her harfe nasıl yalvarıyorum. Okuduğun kitapların sıradan kahramanlarındanmışım gibi bakıyorsun ya yüzüme alelacele intihara niyetleniyorum. Neden ? diye soruyorsun. Ah Lelia ! kalem işidir onlar düzmecedir yüzlerinin ortasına yerleştirilmiş ıslak dudaklar. Bilsen benimkiler bûselerinden uzakta nasıl susuz ve kırgınlar. Önümde birbirine bağlanmış mızrabı kayıp yollar var avuçlarıma, ne olduğu belirsiz notalar koyuyorlar ki her biri tövbesizdir. Gel Lelia, el açmayı öğreterek tövbe ettir. Gece yarıları yorgun ışıklar kolluk görevindeyken şiirlerle sevişmelerim başlıyor, suç işliyorum. Gözaltına sen al beni Lelia çünkü yalnız kalınca mürekkep diye, yalansız bir can acıtış düşüyor kelama. Adı sancı oluyor sancı şiir. Şiir tek başına halden anlamıyor. Kokunu sar bileklerime Lelia bilsen sensiz her yan hücreyken ayık gezilmiyor. Gel Lelia ! İstersen kör kurşunlar getir eteklerinde istersen zanlı diye ismimi ver kopardığın çiçeklere. Razıyım yeter ki son yaprağımı düşürme dalımdan ve sonsözü okumadan çekip gitme koynumdan. Lelia ! Duvarlara mıhlanan gölgemle konuşmaktan ve her satırın sonunda zülüflerinin kıyısına mezar yeri/mi kazmaktan yoruldum. Bilsen acıyarak dokunma diye yanında da ağla/ya/mıyorum. Ellerinden geçtim Lelia, gözlerinden de. Pencere kenarı da olsa bir mevsimlik yer yok mu yanında ? Yatağına düşen yıldızları bileklerime sürtersin olmadı sırattan kendi yerine beni itersin. Bilsen sana olan tutkumu çekinmeden günahlarını bile yüklersin. Yağmur yağıyor Lelia. Saçlarından toprak kokusu çıkmadan gitme ve dudaklarıma sus payı bırakmadan en kırmızısından…