Ellerimden Tutulmamış Sevgiliyim...

Göğsüm bilir ayak izlerini ki çamurlu yolların bûsesinden yontulmuş ve kaşların eğri dileklerini sanki alfabenin harfleri yurtlarından kovulmuş. İnandırıcılığını yitirmiş cümlelerle nafile turlar, her gün gönül kıvrımlarımda. El yordamıyla karın tokluğuna... Gün... Telaşını toplarken, yüreğimi söker adını sakladığım kadın. Ayaz bir yalnızlık başlar kupkuru / tütün tadında. Son bir gayret ellerim yüzüme yaslanır kenarında camın, gözlerime kıyar sualsiz içimdeki kadın. Sen ! dediğim hiç bir Sen yoktur aslında ebabilin vurduğu ağaç kadar çıplağım ki koynumda sır gönderilmemiş güller saklarım. Kalem kağıda sarılır ya kelimeler yanar hani çiğ damlası gülün yaprağına da dökülür günahlar. Hissedemediğim... Son kuruşla alınan sevgilinin gözlerine okunacak kitaplarım / olmadı benim ve uyumadı hiç kimse bakirdir gözbebeklerim. Çok şarkılar biriktirdim "everthing I do, do it for you..." "I will always love you..." Tek başıma söylediğim ki ben, gece 4 nöbetlerimde hiç bir kadına şiir yaz[a]madım, kelepçelenmiş yalnızlıkla adım. Kendimim / değerliyim... laf ! Ellerimden tutulmamış sevgiliyim...