شمارهٔ ۱۲۲

ای کرده غم عشق تو فارغ ز جهانم من بنده آن عشق که شاد از غم آنم گر در کف پای تو سزاوار نثار است نقدی ست محقر به کف اینک دل و جانم از حسن تو صد دفتر اوراق معانی ست آن نکته باریک تر از موی و میانم تا غمزه مژگان تو پیوسته به ابروست من غم زده از کش مکش تیر و کمانم صد نغمه غیبی به نی و چنگ نوازند شوریده مستان خرابات مغانم در میکده عشق سبک روحی من بین ای پیر خرابات بده رطل گرانم بعد از من اگر صد گل رنگین دهد از خاک از داغ دل لاله بجویید نشانم جز سدره به هر شاخ درختی ننشیند این مرغ بهشتی که بود طایر جانم شاید ز گلم ساغر و پیمانه بسازند عمری ست که خاک قدم باده کشانم