شمارهٔ ۱۲۱

باز چون دیوانه دل را حلقه بر در می زنم در هوای عشق چون جبریل شه پر می زنم شاه باز عرش پروازم همای اوج عشق وز شعف هر دم معلق چون کبوتر می زنم هر شب اندر خلوت دل از کمال سوز عشق گرد شمع عارضش پروانه سان پر می زنم در طریقت با فسون عقل درماندم ز راه با جنون عشق اکنون راه دیگر می زنم از کمال حیرت اندر خلوت کروبیان پای بر فرق ملایک دست بر سر می زنم ز آتش دل کشتی افلاک بر آب افکنم گرد باد خاک را بر چشم اختر می زنم نشنوم در مسجد از واعظ حدیث خلد حور باده در میخانه با رند قلندر می زنم من همان رندم که عمری در خرابات مغان از کف ساقی ترسا جام و ساغر می زنم من که بر خاک در می خانه سر بنهاده ام پشت پا بر مسند و بر تخت و افسر می زنم می کنم خار حسد از کینه بر چشم حسود فاش لاف عشق را از آل حیدر می زنم می زند هر کس به روز حشر وای خویش طعن ها من بر سگ ملعون و ابتر می زنم این که مستم بینی امروز این چنین فردای حشر ساغری نیز از کف ساقی کوثر می زنم