شمارهٔ ۱۴۲

چه مسجد است که مردم فتاده مست همه فتاده اند چو مست از می الست همه امام مسجد و منبر مرید واعظ و شیخ به یک نگاه بتی داده دل ز دست همه خبر برید به پیر مغان که در مسجد ز جلوه صنمی گشته بت پرست همه دهید مژده به می خوارگان که قاضی شهر چه شیشه ها که ز بس مست شد شکست همه دل رمیده جمعی ز دست برد قضا تبار طره او گشته پای بست همه طبیب گو سر خود گیر و راه چاره خود که خلق در غم عشقش ز درد رست همه به دیر و صومعه کس در به روی من نگشود چه باب ها که به رویم زمانه بست همه خوشم به حلقه رندان که در سماع و طرب نوای عشق زند هوشیار و مست همه صلای باده پرستی زنند ساغر را ز دیر مغ بچگان جام می به دست همه