شمارهٔ ۱۶۵

خورشیدوار پرده ز رخ گر برافکنی خورشید را چو سایه به خاک اندر افکنی من بر رضای خاطرت اینک خلیل وار استاده ام اگر همه بر آذر افکنی دل باختن به راه تو از سخت جانی است در راه دوست سهل بود گر سر افکنی خوش منظری ست حسن رخ یار در نظر تا دیده هست به که بر آن منظر افکنی تا عقده روی عقده کار دلم نهی بر زلف پرگره گره دیگر افکنی از اوج عرش می گذرم ای همای عشق از لطف سایه ای اگرم بر سر افکنی بی حاصلی ست حاصل عقلت ز خشک و تر آن به که برق عشق به خشک و تر افکنی توفان موج حادثه در شش جهت گرفت ای کشتی نجات مگر کجا لنگر افکنی یا رب چه می شود ز نو این کهنه دیر را طرح دگر به قاعده ای دیگر افکنی زال فلک به حیله ز پایت درافکند می خور چنان که زال فلک را برافکنی آب حیات باشد از آن دست ساقیا یک جرعه می که در قدح ساغر افکنی تم الکتاب والحمد لله رب العالمین ۱۲۶۸