شمارهٔ ۱۷

خادم میخانه ام مرید خرابات خازن گنج نهان و سر سماوات مست می عشقم و ز دولت مستی می رسدم تا به عرش فرق مباهات هین که شناسی در آسمان و زمینم عیسی چارم سپهر و موسی میقات تا نه تو را هست عشق و حالت مستی مرد مناجات باش و توبه و طاعات خیز و ز دیر و حرم برون بخرامیم طی مراتب کنیم و سیر مقامات بالله اگر نسبتی ز روز ازل هست رند خرابات را به شیخ مناجات عشق به خود باز و دل مده به نکویان غایت توحید هست طرح اضافات یار عیان شد به گونه گونه تجلی دوست درآمد به معجزات و کرامات راز دلم کی نهان شود که ز عاشق عشق هویداست با هزار علامات خوشه ای از خرمن ولای تو دارم با همه بی حاصلی ز حاصل اوقات دست من و دامن خیال تو مشکل بخت من و دولت وصال تو هیهات یار به قهر و فلک به کین و ندانم بر که پناه آورم از این همه آفات ساغر بی چاره راه عشق تو پوید گه به مناجات و گه به کوی خرابات