شمارهٔ ۲

ساقی بیار باده که افتاده ایم ما افتاده ایم و منتظر باده ایم ما بنیاد ما نه عشق تو امروز می کنند بس خانمان به باد فنا داده ایم ما دوریم از مشایخ و رنگ و ریایشان از نقش ساده وز همه آزاده ایم ما رندیم و باده خوار و گرفتار عشق یار فارغ ز قید مسجد و سجاده ایم ما محکم بنا که سیل فنایش نمی کند بنیاد عاشقی ست که بنهاده ایم ما آهی کشیده ایم سحرگه ز سوز دل دودی به سوی چرخ فرستاده ایم ما باز آ که منتظر به رهت نقد جان به کف بهر نثار مقدمت ایستاده ایم ما یا رب ز هر چه جز تو بود چشم بسته ایم دست امید سودی تو بگشاده ایم ما آخر کنند از گل ما ساغر و سبو کاول ز خاک میکده ها زاده ایم ما