شمارهٔ ۲۵

روزگاری شد که روزم تیره از هجران توست روزگارم تیره تر از زلف مشک افشان توست ای که دل های اسیران در خم چوگان توست سروران را سر چو گوی افتاده در میدان توست یکدم ای غارتگر جان فارغ از یغما مباش سر به سر ملک وجودم عرصه جولان توست مرد را از هر غم دنیا که پیش آید چه غم غم که مردانداز باشد درد بی درمان توست وادی عشقت نه با پای هوس پیمودنی ست ای بسا گم گشته در صحرای بی پایان توست یوسفی در روزگاری از عزیزی شد اسیر چون عزیزی صد چو یوسف خفته در زندان توست وه چه دارایی به ملک مستی ای سلطان عشق هر که هر نعمت که دارد خورده ریز خوان توست می کشی یا می نوازی از ستم یا از کرم عاشقان را یک سره سر بر خط فرمان توست خرقه تزویر و تقوی بر مریدان عرضه دار ما که می دانیم زاهد آنچه در انبان توست ساقیا دریاب ساغر را به یک جام شراب در خرابات مغان عمری ست سرگردان توست