شمارهٔ ۲۴

جانا جهان و هر چه در او است فانی است جز زندگی عشق که او جاودانی است عشق است عمر باقی و عشق زندگی ست از مرگ بدتر است مگو زندگانی است از درک عقل دور بود رمز عاشقی سر مست عشق آگه از این نکته دانی است خرم اسیر عشق که در کنج عاشقی آسوده دل ز قید غم و شادمانی است زاهد تو دور شو که به خلوت سرای دل رند خراب محرم راز نهانی است می خور در این زمانه و یاری ز کس مخواه بهتر ز جام باده کجا یار جانی است بسیار دیده ایم و بسی آزموده ایم دنیا نه جای دلخوشی و کامرانی است با دور جام و سیر گل ارغوان چه کار آن را که چهره از می عشق ارغوانی است ناصح خموش باش چو آگه نه ای ز کار کاین حکم عشق و مستی ما آسمانی است بگذر ز نیک نامی و از خود نشان مخواه در کوی عشق نام و نشان بی نشانی است ساغر به کوی میکده از دست می فروش جامی بزن که حاصل دور جوانی است