شمارهٔ ۳۷

صوفی ببین دمیده صبح و دم صبوح از ساغر صبوح طلب روح را فتوح ان الرواح راح و ان الصباح لاح ان النسیم هب و نشر الحمی یفوح ساقی صبوح کو که نشاند خمار شب یا صاحب الکرامة اصبحت للصبوح خواهم به یک پیاله تلافی ز آسمان اذ نغمة الحیات قصاص من الجروح توفان سیل دیده ام از خون دل بود ان المدامع ترکت ابتلا نوح ناصح حدیث توبه به پرهیزکار گو ما را ز توبه توبه بود توبة النصوح ای دل مبر گمان خلاصی ز بند عشق لابد من حکومته اینما تروح جان جهانی و ز جهان برگزیده ای اذ کل ما سواک کجسم و انت روح یک لحظه نیز مدت هجران به من مگوی کو با من آن تحمل ایوب و صبر نوح ساغر به وجه و خنده وصل و سروریش قلبی بذکر ناعسته الطرف قد ینوح حب علی سفینه اهل سلامت است ینجی الغریق من هلکات البلا کنوح