شمارهٔ ۴۷

از کرم پیر مغان رطل گرانم بخشید جان فدای کرمش باد که جانم بخشید دید بی تاب و توانم ز غم عشق بسی به یکی جرعه می تاب و توانم بخشید به همه جام طرب داده به من باده شوق آن چه دل در طلبش بود همانم بخشید مرده بودم به عقب در چه زندان هوا یک جهان جان و گران جان جهانم بخشید کنج میخانه که ز نزهتگه ارباب صفات بهر آسایش از آن گوشه مکانم بخشید وندر آن گوشه میخانه و می بی خودیم فیض آگاهی از اسرار نهانم بخشید خشک و تر حاصلن از نایره عشق بسوخت راحتی از غم هر سود و زیانم بخشید من به شکرانه و جان گرامی ساغر کاین همه فیض ازل پیر مغانم بخشید هشتمین گوهر دریای امامت در طوس دید چون زایرم این جمله از آنم بخشید