شمارهٔ ۵۰

در سر کوی خرابات مغان مستانند که به یک جام دو صد حشمت جم نستانند وه چه صاحب نظرانند در آن منظر حسن کز دم صبح ازل تا به ابد حیرانند به حقیقت ز خط مرکز یک پرگارند نقطه هایی که در این دایره امکانند خفتگان سحر از قافله شب دورند شهسواران ره عشق سحرخیزانند عاقلانی که به دیوانگیم می خندند در وصالند که فارغ ز غم هجرانند ترک چشمان تو کز گوشه ابرو نگرند بهر خون ریزی عشاق سیه مستانند گر چه زلفین تو خود مایه کفرند ولی از خط صفحه رخسار تو مصحف خوانند زاهد ایمن بود از خرقه تزویر ولی در کمین گاه نظر هر طرفی رندانند از در پیر مغان فخر گدایی دریاب که گدایان در پیر مغان سلطانند ساغرا مغ بچگانند که از رشحه جام بر سر تربت جمشید گلاب افشانند