شمارهٔ ۵۹

خوش آن عاشق که جان از عشق خوبان برنمی دارد نجوید عشق جانان تا دل از جان برنمی دارد سر سودای سامان است با این بی غمان یکسر به سودای سری نازم که سامان برنمی دارد به هر درد از طبیبی منتی باید پذیرفتن به درد عشق دلشادم که درمان برنمی دارد تو را ای شیخ دامن گیر اگر سجاده تقوی ست مرا عشق بتان دست از گریبان برنمی دارد به کوی عاشقی نبود گریز از مومن و ترسا که عشق است این برادر کفر و ایمان برنمی دارد اگر خضر از کف پیر مغان یک جرعه می گیرد دگر از چشمه نوش آب حیوان برنمی دارد دلم افتاده آن زلف شد ای سنگدل رحمی که این گو را جز آن چوگان ز میدان برنمی دارد پریشانی فزاید تا دل آشفته حالان را نگارم شانه زآن زلف پریشان برنمی دارد به هر ملکی دو صد خورشید خاور گر شود طالع عزیز مصر چشم از ماه کنعان برنمی دارد مسلسل چند گویی واعظ این افسانه پندم به سان قصه زلفش که پایان برنمی دارد امید و بیم هجر و وصل را اهل هوس دارد من آن عشقی که دارم وصل و هجران برنمی دارد نمی دانم چرا پنهان خورد ساغر می از مردم به رندی شهره شهر است و پنهان برنمی دارد ز توفان دو عالم با تولای علی بگذر هر آن کشتی که با نوح است توفان برنمی دارد