شمارهٔ ۶۱

چه خوش آنگه که تو را بر من مسکین نظری بود وز خال دل سوخته جانت خبری بود با زلف و رخت شام و سحر می گذراندیم دردا و دریغا که چه شام و سحری بود نگذاشت به خاک من مسکین قدم از ناز تا بر سر کویش ز غبارم اثری بود سوی چمنم قوت پرواز دگر نیست بشکست به دامت اگرم بال و پری بود آن شعله که از آه دل سوخته سر زد پرداخت به عالم همه گر خشک و تری بود یا رب که دگر کام دل خویش گرفته است کآلوده به خون پنجه بیدادگری بود نشنیده دل آشوبی لیلی و به مجنون گویند که دیوانه بی پا و سری بود آن کاو خبری داد ز اسرار نهانم افتاده به میخانه ز خود بی خبری بود آن باده گلرنگ که دور از تو به ساغر کردیم مگو باده که خونه جگری بود