شمارهٔ ۷

دلی به دام بلای تو مبتلاست مرا چه مبتلای بلادل که خود بلاست مرا سرم چو کوی به چوگان یار و حیرانم دگر ز عشق ندانم به سر چه هاست مرا به مدعا نرسم ای جهان جان به جهان اگر به غیر مراد تو مدعاست مرا نه جای فکر مداوا نه منتی ز طبیب به درد عشق بنازم که خود دواست مرا به ناامیدی خاطر برفتم از بر دوست ولیک دیده امید در قفاست مرا دگر کسی نزند لاف عاشقی همه عمر ز عشق اگر که بگویم چه ماجراست مرا دمید لاله ز خاکم به داغ و ریخت هنوز به دل علامت عشق تو به پا به جاست مرا بود غمم ز وجود رفیق و یار شفیق که در زمانه چو سیمرغ و کیمیاست مرا به چشم خیره تو کحل الجواهری بفرست غبار خاک ره یار توتیاست مرا روانه پای بر ایوان سلطنت ز غرور چو روی عجز به درگاه کبریاست مرا ز جام جم به جهان ماجرا به ساغر گو سفال میکده جام جهان نماست مرا