شمارهٔ ۸۶

مرا دلی ست پر از عشق و خالی از اغراض دو چشم اشک فشانم گواه بی اغماض هزار عارضه ام گر به جان و عقل رسد من آن نیم که کنم در جهان ز عشق عراض مرا به گردن جان نژند رشته عشق نه آن کمند که برند با دو صد مقراض ز ناوک مژه ات زخم هاست بر دل خلق به غمزه چشم نظرباز گو مکن اغماض بیاض صفحه روی و سواد خط مگو که شرح دفتر حسن است آن سواد و بیاض سقیم و عجب و ریا و غرور و نخوت و حرص خدا شفا ندهد شیخ را از این امراض ز شوره گل ندهد در چمن نخیزد خار اگر چه عام بود فیض منعم فیاض به کوی میکده عشق ساغرم سرشار نیم به صومعه زرق عابد مرتاض