شمارهٔ ۸۷

حسن جمال یار اگر جلوه کند به این نمط دفتر علم و عقل را عشق کشد خط غلط شعله حسن سرمدی زآتش عشق سرمد است نیست به کار عاشقان اول و آخر و وسط آن که به زیب و زیوری دعوی حسن می کند گو رخ و زلف یار بین و آن لب لعل و خال و خط حکم هلاکم از جفا گو خط عنبرین مده من که نهادم از ازل سر ز وفا به حکم خط وادی عشق بی کران تشنه و مانده ما در او ناصح عیب گوی ما راهرو کنار شط دایره است شکل عشق از خط استوای غم ما به میان دایره مانده مقیم چون نقط بود و نبود هر کسی روز ازل نوشته شد کلک قضاض غیب را می نرود خط غلط زاهد خشک را بگو دامن ماست تر ز می راست به هم نمی شود الفت ماکیان و بط اهل زمانه دیده ام وز همه برگزیده ام ساقی و ساغری ز می مطرب و بربطی و بط