شمارهٔ ۹۹

دل پاک و دیده پاک و قدح پاک و باده پاک صوفی بیا که جامه تقوی زنیم چاک در عشق دوست گر سر و جانم رود چه باک عاشق به راه عشق نیندیشد از هلاک گر باغبان به باغ سپارد مرا به خاک صد جامه حیات بدوزم ز برگ تاک خواهم به مستی از ملک العرش بگذرم چون عشق جوش زد سمکی پرد از سماک بر من همان لباس حیات ابد بود پیراهنی که در غم عشق تو گشته چاک خوش می روم بر آتش عشقت خلیل وار گر باشدم چو شعله نمرود تابناک جز نقش صورتت نپذیرد خیال غیر لوح دلم به صیقل عشقت چو گشت پاک از جان و تن خیال جدایی محال نیست لیک از خیال دوست محال است انفکاک آتش مزن به خرمن آزادگان عشق اندیشه کن ز سوز دل و آه دردناک پیداست سوز عشق تو بعد از وفات من زآن داغ دار لاله که می رویدم ز خاک ساغر بیا به میکده مستانه می خوریم وآنگه زنیم خیمه بر افلاک از این مغاک