شمارهٔ ۳۸۴

به من هردم ز روی مهربانی یار می پیچد به آن گرمی که گویی شعله ای بر خار می پیچد به دستی جام و در دست دگر سیب ذقن دارم فلک از رشک من امشب به خود چون مار می پیچد سروکاری دلم با جلوه مستانه ای دارد که گل بر خویش می پیچد چو او دستار می پیچد ازان بر هر طرف افتند در معموره عشقت که موج سیل بر پای در و دیوار می پیچد شکر را خنده شیرین او هرگه به یاد آید فغانش در نیستان همچو موسیقار می پیچد ز عکس ماه و موج آب در شب ها به جوش آیم که پندارم بت من چیره زرتار می پیچد به عجز خویش کردم اعتراف از هیبت عشقت جهان دست حریفان را به روز کار می پیچد برهمن از برای آنکه اخلاصش به یاد آرد به جای رشته بر انگشت بت زنار می پیچد گریزی نیست از هم صحبت خوش اهل عالم را گهر همچون گره بر رشته هموار می پیچد به یکدیگر سر و تن جذبه آمیزشی دارند تن منصور چون نخل کدو بر دار می پیچد به زیر آسمان هر مصرعم آوازه ای دارد سلیم آری صدای تند در کهسار می پیچد