شمارهٔ ۵۹۷
س سلیم تهرانی
0
Altın Yaprak
جرعه ای تا می خورد خون در ایاغم می کند
تا دماغی می رساند بی دماغم می کند
بس که چون دیوانگان آشفته می بیند مرا
باغبان با چوب گل بیرون ز باغم می کند
قسمت من نیست هرگز مهربانی از کسی
چون صبا پروانه خصمی با چراغم می کند
بی تو هرگه می روم سوی چمن در پای سرو
آب از خود رفتنی دارد که داغم می کند
بلبلم اما سلیم از بی وفایی های گل
اشک خونین در چمن همچشم زاغم می کند
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş