شمارهٔ ۵۹۹

بی تو معموره ی دل رو به خرابی دارد مو به مویم ز جنون سلسله تابی دارد برنیاید ز فلک در طلبت کام جهان همچو آن تشنه که پیراهن آبی دارد آخر کار دل از عشق تو پیداست که چیست که سر رشته ی این مرغ کبابی دارد بیخودم از لب مستی که چو آب زمزم غنچه ته جرعه ی او را به گلابی دارد رغبتم هیچ نمانده ست به شیرینی جان دل خونابه فشان حال شرابی دارد ماتم تشنه لبان گر نگرفته ست حباب از برای چه به تن جامه ی آبی دارد چه غم است از فلک آن را که به غم خوی گرفت چون سمندر که فراغت ز کبابی دارد شکوه هرچند که دل را ز غم دوست سلیم بی حساب است ولی حرف حسابی دارد