شمارهٔ ۶۱۲
س سلیم تهرانی
0
Altın Yaprak
نه همین تنها مرا چون شمع آتش قوت کرد
داد تا آبی جهان خون در دل یاقوت کرد
عمر از بس تلخ شد بر اهل عالم شوق مرگ
خضر را چون اهل کشتی زنده در تابوت کرد
نیک و بد را فرق را فرق نتواند کند از یکدگر
پیری از بس این جهان کهنه را فرتوت کرد
گر دل صد پاره ی مرغی به نوک خار دید
باغبان این چمن آن را خیال توت کرد
هند شد همدوش عرش از کبریای من سلیم
جلوه ی من عرصه ی لاهور را لاهوت کرد
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş