شمارهٔ ۶۱۵
س سلیم تهرانی
0
Altın Yaprak
ز فیض شمع رخت ذره آفتاب شود
غبار در خم زلف تو مشک ناب شود
شراب اگر ندهد نشأه ای ترا چه عجب
ز شرم لعل تو می در پیاله آب شود
ز باده بس که برافروخت چهره در گلشن
به هر طرف که رود بلبلی کباب شود
به یکدگر همه اسباب عیش متفق اند
ز می پیاله چو پر گشت ماهتاب شود
ز بس خجل بود از نسبت وجودم خاک
زمین چو آبله در زیر پایم آب شود
درین فسردگی آتش برای مرغ کجاست
مگر به شعله ی آواز خود کباب شود
امان نمی دهد آوارگی سلیم مرا
که پیرهن زعرق خشک چون حباب شود
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş