شمارهٔ ۸۲۵
س سلیم تهرانی
0
Altın Yaprak
خویش را از بس به تیغ موج این دریا زدم
جای ناخن بر تن من نیست بر هر جا زدم
عرصه ی معمور بر خیل سرشکم تنگ بود
همچو ابر نوبهاری خیمه بر صحرا زدم
روزگار از عجز گفتم مهربان گردد نشد
همچو همت دست بر دامان استغنا زدم
خاطر خود را به درویشی تسلی ساختم
آزمودم ظرف خود را سنگ بر مینا زدم
پشت پایم از کف پا بیش دارد آبله
بر جهان در راه عشق از بس که پشت پا زدم
قطره ی بی دست و پایم من سلیم اما چو سیل
کاروان موج را صدبار در دریا زدم
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş