شمارهٔ ۸۲۵

س سلیم تهرانی
0 Altın Yaprak
خویش را از بس به تیغ موج این دریا زدم جای ناخن بر تن من نیست بر هر جا زدم عرصه ی معمور بر خیل سرشکم تنگ بود همچو ابر نوبهاری خیمه بر صحرا زدم روزگار از عجز گفتم مهربان گردد نشد همچو همت دست بر دامان استغنا زدم خاطر خود را به درویشی تسلی ساختم آزمودم ظرف خود را سنگ بر مینا زدم پشت پایم از کف پا بیش دارد آبله بر جهان در راه عشق از بس که پشت پا زدم قطره ی بی دست و پایم من سلیم اما چو سیل کاروان موج را صدبار در دریا زدم

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.