شمارهٔ ۹۳۲
س سلیم تهرانی
0
Altın Yaprak
من کیستم درین دشت آواره حزینی
صدخار رفته در پا از هر گل زمینی
از شوق سجده کردن بر آستانه دوست
هر عضو از تن من چون گل شود جبینی
غافل نیم ز یادت خاموش اگر نشینم
حرف تو بر زبانم نامی ست بر نگینی
تحسین کارفرما بهتر ز مزدکار است
صد معنی آفرینم از ذوق آفرینی
از دیگری ست خرمن ما را به هم چه جنگ است
این نکته را چه خوش گفت موری به خوشه چینی
جز من ز تیره بختی در هند یافت افسوس
هر پای آستانی هر دست آستینی
اینها سلیم کاکنون من می کشم ازان زلف
عمری به پیش ازینم می گفت شانه بینی
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş