بخش ۹۶ - غزل

شادی آمد از درون امشب که هان جان می رسد جان به استقبال شد بیرون که جانان می رسد یار چون گیسو کشان در پای یار آمد ز در مژده ای دل کان شب سودا به پایان می رسد خوش بخند ای دل که اینک صبح خندان می دمد خوش برقص ای ذره کاینک مهر رخشان می رسد پریشان و سر و جان داده بر باد چو زلف آمد ملک بر پایش افتاد گل خندان به زیر پر گرفتش گشاد آغوش و خوش در بر گرفتش نشستند آن دو نازک یار با هم بر آن گلزار روح افزا چو شبنم بپرسیدند هر دو یکدگر را ببوسیدند بادام و شکر را خوشا آن هر دو معشوق موافق که بنشینند با هم چون دو عاشق به مژگان گفته با هم هر دو صد راز به ابرو کرده با هم هر دو صد ناز ملک را گفت ای روی تو روزم به شام آورده روز دلفروزم مده بر عکس خورشید ای گل اندام سپاه حسن چون مه عرض بر شام رخ فرخ چرا می تابی از روم به عزم بام صبحم را مکن شوم ندانم تا کی ای عمر گداری چنین تن در سفر فرسوده داری چو مه روز و شب ای زرین شمایل چه تن می کاهی از قطع منازل مه و خور گرچه در بر داری از من ندیدی هیچ برخورداری از من تو چون زلف ار نبودی فتنه بر روم چرا گشتی چنین سرگشته در روم ز حلوایم بجز دودی ندیدی زیانها کردی و سودی ندیدی بگفت این و سرشک از دیده افشاند روان این مطلع موزون فرو خواند