Dört Mevsimine Sevdalı Adımı Unutma

aklım aşk tatilinden döndü gittiğim yerde en ağır işçisi oldum aşkın gökkuşağının renginden diktiğim tulumumu günün ilk saatlerinde çektim sıska bedenime ne çileler çektim ne badeler atlattım sus oldum sus pus oldum boyun eğdim yarım kaldım yoksun kaldım yoksul düştüm gecenin ninnisinde bebek biberonuyla uykuya yattım öyle bir tatildi ki iş kazasında aşk tulumumu karaya çaldım işte gidiyorsun kanatları avazı çıktığı kadar niyaz eden yürek penceremden ayaklarına dolanmış iki dirhem bir çekirdek hayalim göğe yükselen bir nidayla gitme diyor gitme ne kadar umudum kalmış diye ceplerime bakıyorum parmaklarıma tutunan keşke'ler elimi çekmemle firar ettiler allah kahretsin hazin bir söz bırak bana bir ucundan sen tut diğer ucundan ben hadi birlikte çekiştirelim öyle incelsin ki ya senin dilini bağlasın ya da benim ve son olarak hayatta kaçırdığım fırsatlar adına bir noktalama işareti seç yarım kalan vuslata sakın ağlama feryat etme ümidine söyle kesmene müsade etsin bir niyaz etme dudağını uçuklatmasın kalbinin sahasına imdat yazdır ikinci tekil şahıs imdadına yetişsin kapımın eşiğine dayanmıştı efkar yıllar once kader bırakmıştı onu bana yaşı kaçtı bilemedim küçüktü o zamanlar bazen gecenin ayaklarına dolanır gün ağarmaya yakın beni de götür derdi içim burkulur eğilir kucağıma alıp öperdim şimdi boyu posu endamı bir çınar ağacıyla yarışıyor ne vakit bir rüzgar vursa çehreme içimin titrediğini hissederim kendi yarattığım aşk paniklerimi bugun toplayıp çöpe attım üstüne umudunu çöpte arayan bir yoksulun gölgesi düştü dokunma bulaşmasın dedim ne kadar öfkem heves etse de suretine esmeye ses tonumun sırtına alıp vicdanımı yalayıp geçirtiyorum açıkta duran hesabımı toplayıp çıkarttım kalanıyla ben yüzleşeceğim sen var git yoluna dört mevsimine sevdalı adımı unutma