Gönül
S Sevinç İnal
0
Altın Yaprak
Göç eden kalbim konmayı bilemedi
Bir dalda bir yaprak olmayı bilemedi
Kah şimşek gibi çaktı kah güneş olup açtı
Bir mevsimde kalmayı bilemedi şu gönül…
Bir duvara bir tuğlada ben olamadım
Arı olup bir balda ben yapamadım
Çirkini almadım güzele de varmadım
Bir karara varmayı bilemedi şu gönül…
Nice yürekleri yaktım da geçtim
Onlar ağladılar baktım da geçtim
Ne ektim ne biçtim nadasa yattım.
Yaşamakla alay etti bu gönül…
Tavus kuşu gibi böbürlenirdim
Karıncadan da bir ders almadım
Sarıldım savruldum durmak bilmedim
Yalnızlığı tadınca anladı gönül…
İslam'ın şartı beş altıncısı insafmış
Ona buna vuranın merhameti olmazmış
Diyeni dinlemedim bildiğimi söyledim
Ormanın ortasında ateşler yaktım
Kendisi kül olunca yandı bu gönül…
İpek entariler altın kolyeler
Saraylar konaklar eğlendim durdum
Keyfimce dokudum, bildiğimi okudum
Viran harabelerde kalınca bildi gönül…
Tüttürmedim ocağı odunları ıslattım
Biçilmiş kaftanları üstüme geçirmedim
Dağlara celallendim çekil önümden diye
Boş buldum ben meydanı atı oynattım.
Tökezleyip düşünce anladı gönül…
Yapıştım azamete yolu şaşırdım
Küçük büyük ne varsa savurdum biçtim
Menzili şaşırmış kurşuna döndüm
Kendini vurunca anladı gönül…
El pençe divan durdu karşımda herkes
Başında tacı eksik kraliçe gibiydim
Gururumla kibirim en yakın kardeşlerim.
Saltanat devrilince uyandı gönül…
Şimdi varımı yoğumu sersem ne yazar
Kırıldı kalpler küstü gönüller
Harap saksılarda soldu çiçekler.
Yüreği çöle dönünce bildi bu gönül
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş