Su Yosunu..

yanına varamadığım güneşin çocuğu söyle kaç şiir ötesi durağın bir kan karanfil tadı ağzımda önce tatlı sonra ekşi, şarap gibi şişeye hapsolmuş zamanda demlenirken serde anılarını yokluğunca akşamım türlü ihtimaller sükût bozar birazdan düşer kaldırımlara evaze çığlığım ıslandıkça kirpiklerimde düşüm düşün tel çeker acıyla tanış mızrabım gülüş unutkanı yüzümde fûrkat katarı yol aldıkça büyür tükenmez arsız yalnızlığım tanrısal saltanatıdır aşkın bu bendeki hâl ağlayan ağaç gövdeme kazınmış ismin dahası olmayan ömrün değişmez mevsiminde tek renkten ebemkuşağı yaratan sendin sen sevdası şuramda atan biriciğim iflah olmaz bir türlü dizlerimin illet romatizma ağrısı ki, nicedir elde var of çeken bezgin sabrım ve aslolan yaşamın hakikat takviminde alazlandıkça yıllanan kederin içimden dışıma taşar ruhum derinleştikçe derinleşir alnımın orta yerinde kesif kılıç yarası çizgilerim göz yaşlanır mı yağmur emzirmekten bulut bulut sen doluyken gamzelerim bakma saçlarımdaki kır tellere, titreyen ellerime tanrıçam dediğin ilk gün gibi hâlâ yakası kiraz lekeli, sevdalı yüreğim bilirim sevmediğini kalabalık kusan şehirleri sana göre değildi, hiç olmadı buralar yurdundu nereye varacağını bilmediğin damarında o müthiş isyanla yürüdüğün lâkin ardın sıra hasretine, hasret ektiğin yollar bileklerinden avuçlarına sızdıkça delişmenliğin bilirdim gidip gelmeyeceğini kadın gölgemin sallandığı sokaklara ki ben, o gün bugündür çizerim terli camlar üstüne yarım bir kalp içine yazarım diken tutmayan adını su yosunu bağlamış işaret parmağımla ...