شمارهٔ ۳۷۴

من تحفه از دل می کنم نزدیک جانان می برم ور نیز گوید جان بده من بنده فرمان می برم چون من گدای هیچ کس جز جان ندارم دست رس معذورم ار پای ملخ نزد سلیمان می برم من کار عشق دوست را آسان همی پنداشتم بار گران برداشتم افتان و خیزان می برم گر تیغ بر رویم زند رو برنگردانم ازو با دوست عهدی کرده ام لابد به پایان می برم هرشب به آواز سگان آیم به کوی دل ستان آری به بانگ بلبلان ره سوی بستان می برم آن دوست پای خویشتن در دامن من می کند هرگه که بهر فکر او سر در گریبان می برم تا زد غمش چوگان خود بر اسب میدانی من من گوی دولت هر زمان از پادشاهان می برم در حضرت آن دل ستان چون سیف فرغانی سخن گوهر به سوی معدن و لولو به عمان می برم چون سعدی از روی وفا می گویم ای کان صفا من دوست می دارم جفا کز دست جانان می برم