شمارهٔ ۵۶۳

به حال خود چو نظر کردم از تو می پرسم که هیچ باشد ازین صعبتر بلایی نی گریز از تو و جز تو گریزگاهی نیست شکایت از تو و غیر از تو پادشایی نی غم تراست مسلم ز حاکمان امروز که خون بریزد و اندر میان بهایی نی از آستان جلالت بپرس تا هرگز ز دست حلقه برین در چو من گدایی نی به جان رسید کنون کار سیف فرغانی سقیم در خطر و درد را دوایی نی مرا به نزد تو بهر نشست جایی نی مرا ز دست تو بهر گریز پایی نی ز بهر جستن تو تا دلم ز جا برخاست ببین که با سر کویت نشست جایی نی منم ز خویشان بیگانه بهر تو و مرا بجز سگ تو درین کوی آشنایی نی چو گل بخوبی صد برگ گشته ای و مرا چو عندلیب به هنگام دی نوایی نی جهان پر از گل و لاله شده ولی بی تو مرا چو آب به ایام گل صفایی نی چو ذره بی تو وجودم تنست و جانی نی چو آفتاب همه رویی و قفایی نی