شمارهٔ ۵۶۳

مگر باد صبا گوید حدیث جان به جانانه که نبود شمع تابان را خبر از سوز پروانه مرا بر خاطر روشن آیینه است زنگاری که دندان طمع دارد به چین زلف او شانه نسیم از حلقه زلفش چو زنجیری بجنباند دل آشفته از غیرت شود در حال دیوانه چو دور عمر ما بر باد خواهد رفت آن بهتر که ساقی دور عمر ما بپیماید به پیمانه نه آن رندم که چون زاهد به مسجد سر فرود آرم که می گنج است و می یابم منش در کنج ویرانه مرا خود خوی شیرین است از این خو بر نمی گردم اگر خوانند افسون و اگر گویند افسانه به بوی آشنایی رفت در بحر طلب ناصر چو با عشق آشنایی کرد گشت از عقل بیگانه