شمارهٔ ۱۱۵

من که چون شمع از غمت با سوز دل در خنده ام نیست تدبیری به غیر از سوختن تا زنده ام همچو مجمر سینه ای پرآتش و انفاس خوش همچو ساغر با دل پرخون و لب پرخنده ام گر به شمشیر سیاست می نوازی حاکمی ور به تشریف غلامی می پذیری بنده ام در هوایت برگ عیشم همچو گل بر باد شد وین زمان عمری است تا از خان و مان برکنده ام تیغ تو سر در نمی آرد به خونم لیک من خویشتن را در میان کشتگان افکنده ام یک شب از فریاد من خوابی به آسایش نکرد روزها شد کز سگ کویش بدین شرمنده ام گفته ای شاهی نمی میرد چو شمع از تاب غم من به سوز عشق بریانم از آن تابنده ام