شمارهٔ ۱۶۴
ا امیر شاهی سبزواری
0
Altın Yaprak
ای شمع رخسار ترا تابی به هر کاشانه ای
وی زآفتاب روی تو گنجی به هر ویرانه ای
گر عاشقی در کوی تو باید من تنها بسم
نشنودی آخر جان من کز خانه ای دیوانه ای
خواهم متاع جان به کف گرد سرت گردم شبی
ای طایر قدس آمده شمع ترا پروانه ای
تا دید آن خال سیه پهلوی زلفش مرغ دل
افتاد در دام بلا بیچاره بهر دانه ای
در گوش تو آه و فغان بادی است از هر سو وزان
با چشم خواب آلود تو افسون من افسانه ای
شاهی که می سوزد دلش بیچاره آهی می کشد
دودی به روزن بر شود هرجا که سوزد خانه ای
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş