شمارهٔ ۷۴ - باز، دل می‌بری
ش شاطر عباس صبوحی
0
Altın Yaprak
ای که صد سلسله دل بسته به هر مو داری
باز دل می بری از خلق عجب رو داری
خون عشاق حلال است مگر در بر تو
که به دل عادت چنگیز و هلاکو داری
از گل و لاله و سرو لب جو بیزارم
تا تو بر سرو قدت روضه مینو داری
تو پریزاده نگردی به جهان رام کسی
حالت مرغ هوا شیوه آهو داری
این خط سبز بود سر زده زان شکر لب
یا که در آب بقا سبزه خودرو داری
جای مستان همه در گوشه محراب افتاد
تا که بالای دو چشمت خم ابرو داری
گر صبوحی شده پا بست تو این نیست عجب
تا که صد سلسله دل در خم گیسو داری
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş